„Budzę się rano, blade światło wpada przez okno do sypialni i drażni moje oczy. Jeszcze nie udało mi się wstać, a już czuję zmęczenie. Nie chce mi się nic, w tej ciepłej pościeli jest tak przyjemnie... Poranki często są nerwowe, nawet nie chce mi się z nikim rozmawiać przed wypiciem porannej kawy, a zanim wstąpi we mnie jakakolwiek energia, jest już po 11-tej... Wybiegam z domu bez śniadania, bo nacisnęłam 3 razy drzemkę i zaraz spóźnię się na pociąg.Po drodze złapię jakąś drożdżówkę.”

Co zrobić, by zacząć dzień z dobrym samopoczuciem:

Przykładowy Body Scan do posłuchania znajdziecie TUTAJ.

Ulice opustoszały, natomiast osiedlowe parkingi pełne są samochodów. Znakomita większość z nas zdecydowała się zostać w domu. I słusznie, bo dzięki temu spowolnimy pojawienie się nowych zachorowań. Wiąże się to jednak z długimi dniami spędzonymi w czterech ścianach, a co za tym idzie, szukaniem sobie zajęcia. Jeśli tak jak ja, lubicie mieć kontrolę nad sytuacją, to pewnie zdążyliście już wyczytać wszystko o panującym wirusie. Niestety, mnogość źródeł może spowodować dezinformację i wybuch niepotrzebnej paniki.

Giganci social media podjęli działania blokujące fake newsy: Facebook usuwa reklamy maseczek ochronnych, Google blokuje filmiki  YT namawiające ludzi do unikania leczenia i wyświetla w wynikach informacje rządowe dotyczące sytuacji, Twitter w pierwszej kolejności wyświetla oficjalne  informacje jak postępować, jeśli zauważymy u siebie objawy choroby.

Ostatnio pojawiły się też informacje, że Google rozpoczął proces dodatkowego sprawdzania i blokowania aplikacji dotyczących koronawirusa, za wyjątkiem tych zawierających informacje z oficjalnych i potwierdzonych źródeł.

Problem ma wymiar globalny i należy podjąć działania mające na celu jego zmniejszenie, inaczej wszyscy zwariujemy :)

W dobie panującej pandemii, chciałabym podzielić się z Wami kilkoma radami, jak unikać dezinformacji:

• Nie czytaj wszystkich wiadomości ”jak leci”, wybierz jedno zaufane źródło (np. portal Ministerstwa Zdrowia itp.)
• Nie czerp wiedzy z social media, niektórzy zarabiają na powszechnym teraz strachu
• Nie powtarzaj dalej informacji zasłyszanych z niepotwierdzonego źródła
• Sprawdzaj najnowsze doniesienia WHO 
• Możesz też zajrzeć na mapę zakażeń na świecie aktualizowaną przez The New York Times.

Niestety, kiedy do pary borykałam się z problemem impulsywnych zakupów, miłość do książek przejawiała się stosikami obecnymi w całym domu. Kupno książek natomiast, prowadziło do konieczności szukania dla nich miejsca - i tutaj pojawiały się kolejne zakupy - regały, półki na książki, wszystko, co mogłoby pomieścić wciąż rosnącą kolekcję. I tak wpadałam w zakupową pętlę.

Zawsze byłam typem zbieracza, lubię sentymentalne pamiątki: spinka od przyjaciółki z lat nastoletnich, bransoletka po chłopaku, pierścionek, który dostałam od mamy na 18-te urodziny... wszelkie przedmioty, mające w sobie emocjonalny ładunek lub będące częścią wartościowej dla mnie kolekcji (komiksy, książkowe sagi itp.). Przestrzeń wokół mnie się zapełniała, ale niespecjalnie mi to przeszkadzało. Do momentu, aż okazało się, że już naprawdę NIE MA GDZIE składować. Co zrobić z tymi wszystkimi książkami, których pewnie z 70% jeszcze nie przeczytałam?!

Nie należę do ludzi, którzy lubią zmiany, raz ustanowiony porządek mógłby trwać i trwać, a wszelkie poprawki do pierwotnego planu wymagają ode mnie długich analiz ryzyka, konsekwencji i tego, czy ta zmiana jest na pewno konieczna. Stąd też, kiedy zdecydowałam się na zmiany, wiedziałam, że będzie mi bardzo ciężko pracować nad zakorzenionymi we mnie nawykami.

W trakcie poznawania koncepcji minimalizmu i życia bardziej świadomego interesowałam się wszelkiego rodzaju metodami odgracania domu. Testowałam KonMari, 30-dniowe wyzwanie Minimalisty, sezonowe czystki w szafie, a nawet „Swedish Death Cleaning”. To żmudne (ale i satysfakcjonujące!) sprzątanie i porządkowanie nauczyło mnie podejmowania dużo szybszych i efektywnych decyzji. O tym, jak nauczyłam się rozstawać z ukochanymi ubraniami, napiszę w innym poście, tymczasem dziś rzecz o rozstaniach z książkami.

Jak zabrać się do porządkowania/ selekcjonowania książek?

Ja zaczynam częściowo od metody Marie Kondo, która mówi o położeniu wszystkich swoich rzeczy z danej kategorii w jednym miejscu. 
Później należy brać każdą rzecz do ręki i pomyśleć, czy daje nam radość.

W związku z tym, że mnie każda książka daje radość, taka opcja nie wchodziła w grę.

W mojej wersji, pytanie brzmiało:


(Jeśli książka była już czytana) 

• Kiedy ostatni raz ją czytałam?
• Czy mi się podobała?
• Czy trzymam ją tylko dlatego, że dostałam od kogoś w prezencie (a nie jest to lektura, która do mnie trafia)?
• Czy podobała mi się, kiedy byłam nastolatką i czy podobałaby mi się teraz?
  (Warto wziąć pod uwagę fakt, że Twoje gusta mogły się zmieniać wraz z wiekiem)
• Czy czegoś się jeszcze z niej nauczę?
  (Dotyczy książek akademickich, ale i wszelkich zbindowanych kserokopii książek, materiałów ze szkoleń itp.).
• W jakim jest stanie? Czy nadaje się jeszcze do czytania?
• Czy posiadanie jej ma dla mnie jakąś wartość?

(Jeśli książka jest nowa)

• Kiedy ją kupiłam?
• Dlaczego do tej pory nie zebrałam się do czytania?

Taką książkę można ewentualnie odłożyć do pudełka, a pudełko opisać np.: „Do przeczytania przez najbliższe pół roku” + data, jeśli do tego czasu nie dotrzecie do tej książki - czy warto się łudzić, że kiedykolwiek się to uda? (w zależności od tego, jaki prowadzisz tryb życia, wyznacz sobie realny dla Ciebie czas, w jakim powinno Ci się udać przeczytać tę/te książki, jednak nie powinno to przekraczać roku).


Podejmowanie tych decyzji było trudne, jednak przynosiło ulgę. 
Dla mnie była to nauka odpuszczania. Wcześniej ambicja nie pozwalała mi się poddać, przekonywałam sama siebie, że w końcu tę książkę przeczytam, przecież po to przyniosłam ją do domu. W wielu sytuacjach jednak, książki nadal leżały w tym samym miejscu i zbierały kurz, smutno przypominając mi, o mojej niekonsekwencji. Wszystkie moje impulsywne zakupy patrzyły przecież na mnie z regałów i półek.

Strategie radzenia sobie z impulsywnym kupowaniem książek:

- Jeśli jesteś w supermarkecie i Twoje oczy uciekają w stronę stoiska z książkami:
Skup się na przygotowanej wcześniej liście zakupów, pamiętaj, że każdy nieplanowany zakup nadszarpuje domowy budżet (podczas moich „najlepszych” lat, potrafiłam kupić ok. 30 książek miesięcznie, łatwo przemnożyć te liczbę przez średnią cenę książki. Sumka może nie powala, ale wystarczy na romantyczny, weekendowy wypad we dwoje!).

- Zanim sięgniesz w sklepie po książkę pomyśl, ile masz w domu takich, których jeszcze nie przeczytałaś/przeczytałeś.

- Zrób zdjęcia okładek, które przyciągnęły Twoją uwagę.
Ta metoda ma dwie dobre strony: jeśli faktycznie dana książka Cię zaintryguje, możesz zawsze po nią wrócić (a wcześniej, sprawdzić recenzje, czy jest po co wracać ;)), jednak w impulsywnych zakupach głównie chodzi o chwilowy wystrzał hormonu szczęścia kiedy dokonujemy zakupu. Może więc być tak, że zrobisz zdjęcie, by ewentualnie kupić później, a po powrocie do domu zapomnisz, że chciałaś/chciałeś w ogóle kupić jakąś książkę (true story!)

 - Zrób zdjęcie/zapisz w notatniku tytuł i autora, kiedy następnym razem najbliższy zapyta Cię o prezent na Święta, będziesz mieć odpowiedź :)

- Idź do kasy, po drodze wklep w telefon tytuł i autora, wyszukaj opinie o książce w serwisie takim jak LubimyCzytać czy GoodReads.
Wielokrotnie zdarzyło mi się nakręcić na książkę, która miała bardzo słabe opinie i już po przeczytaniu fragmentu wiedziałam, że to nie dla mnie, a przecież kupiłabym, wiedziona impulsem...

- Przerzuć się na eBooki.
Zapisz sobie tytuł i autora pochwyconej w sklepie książki, po powrocie do domu kup przez internet w formie cyfrowej i ciesz się lekturą nie zagracając swojej przestrzeni. :)

- Zacznij ją czytać! Po stronie lub dwóch, możesz być w stanie ocenić, czy styl pisarski autora Ci odpowiada, jeśli tak, zawsze możesz kupić wersję cyfrową, jeśli nie - właśnie udało Ci się uniknąć niepotrzebnego wydawania pieniędzy, be proud!


Co zrobić z książkami, które nie wrócą do mojej biblioteczki?

- Oddaj bliskiej osobie, której może sprawić radość

- Sprzedaj (Facebook, Allegro, Olx)

- Oddaj do biblioteki, 
Niektóre biblioteki przyjmują do swoich zbiorów tylko książki spełniające określone kryteria, jednak w większości bibliotek są tzw. regały książek „do uwolnienia”, czytelnicy odwiedzający bibliotekę mogą bez ograniczeń brać książki z takiego regału lub zostawiać tam swoje.

- Zabierz do pracy, naklej kartkę „do wzięcia!” i zostaw w ogólnodostępnym miejscu, np. w kuchni.

Najważniejsze, to zacząć :)

Polecam również Waszej uwadze wyszukiwarkę tanich ebooków - specjalnie na te chwile, kiedy impulsywna, sklepowa miłość jednak Was nie opuściła po powrocie do domu :)


Czy Wy robiliście kiedykolwiek czystki w Waszych biblioteczkach?
Czy zdarzyło się Wam impulsywnie kupować książki? 
Czy próbowaliście z tym walczyć?

Dajcie znać w komentarzach :)

Niedawno miałam okazję pojechać na festiwal roślin owadożernych w Warszawie. Event został zorganizowany na sporą skalę, obfitował w przeróżne gatunki Muchołówek (to te śmieszne rośliny z „gębami i zębami”, które zamykają się, gdy usiądzie na nich owad), Rosiczek, Dzbaneczników i Storczyków.
Oczywiście gatunków było więcej, jednak te cztery były praktycznie wszędzie. Gdzie wzrokiem nie sięgnąć, morze  owadożerów, sukulentów i kaktusów. Mimo, że zróżnicowanie nie było wbrew pozorom zbyt duże (ok. 80% gatunków się powtarzało) i tak byłam zachwycona zielenią, jaka mnie otaczała. Czułam się trochę jak w mikro-dżungli, powietrze było wilgotne i ciężkie wszędzie zielono od roślin.

Jako dziecko, a potem nastolatka nie byłam zbyt wielką fanką jakichkolwiek roślin.
Moja mama rozstawiała mi je wszędzie po pokoju, żeby „dodać mu trochę życia”, jednak ja skutecznie je zaniedbywałam, co zazwyczaj kończyło się smutnymi suszkami w doniczkach.
Aktywnie też wypychałam mamę z pokoju z kolejnymi roślinami, bo kompletnie nie rozumiałam, czemu miałyby one służyć. Moje poczucie estetyki nie było jeszcze wykształcone, nie zależało mi jakoś specjalnie na tym, by mój pokój wyglądał ładnie i by było w nim zielono - wieksze znaczenie miało to, by mieć w nim ciemno i cicho, bo byłam ( i trochę nadal jestem) nocnym markiem.

Po raz kolejny, przeprowadzka do obecnego męża odmieniła moje spojrzenie na to, co nie powinno znajdować się w pokojach, a co dodaje im uroku ;)

zdjęcie: stocksnap.io

Cześć,

Miło mi, że odwiedziłeś/odwiedziłaś mojego bloga. 

Na początek chciałabym opowiedzieć Ci nieco o moich początkach z minimalizmem. I o tym, kiedy i dlaczego poczułam potrzebę oczyszczenia mojego domu i umysłu z niepotrzebnych przedmiotów i spraw.

Jestem pokoleniem z lat 80-tych i pamiętam jeszcze czasy, kiedy na półkach sklepowych nie było zbyt wiele. Kolorowe reklamy z Zachodu kusiły nas Pepsi Colą i jeansami, podczas gdy Polskie realia sprowadzały nas mocno na ziemię. To wtedy mandarynki na Święta Bożego Narodzenia były największym rarytasem :) 
Z tego powodu każda kaseta magnetofonowa, każdy film na VHS czy ładnie wydana książka były traktowane jak prawdziwe skarby. Jeśli jedno z dzieci w bloku miało kasetę artysty będącego akurat na topie, wszyscy przesiadywali u tej osoby w domu i słuchali muzyki w kółko i na okrągło. Bo kolejną kasetę ktoś pewnie dostanie dopiero na Święta.
Niedosyt posiadania pojawił się dość szybko. Potrafiłam spędzać popołudnia marząc o nowej książce/kasecie czy nawet o bransoletce na rękę. Gazety z gratisami, typu Popcorn czy Bravo, były najlepszym źródłem plakatów, mini-cieni do powiek, wisiorków, pomadek, breloczków do kluczy i wszystkiego innego, o czym nastolatka mogła zamarzyć.

Tak zaczęła rosnąć moja kolekcja. Oprócz książek i kaset, na półkach zagościły porcelanowe słoniki „na szczęście”, mini-paletki cieni, wcześniej wspomniane breloczki i inne gadżety. Przez to, że nie mieliśmy wtedy wiele, potrzeba zbierania narastała, a kiedy jakiś czas po osiągnięciu pełnoletności spędziłam kilka miesięcy w Anglii, poczułam zapach pieniądza i kapitalizmu w pełnej krasie.
Ubrania w Wielkiej Brytanii są dość tanie w stosunku do zarobków, więc wracając do Polski na stare śmieci, musiałam wysłać do domu dwa kartony po 30 kg. Jak się zapewne domyślacie, pełne były ubrań, akcesoriów, butów i płyt CD.
Nie umiałam sobie odmówić i nie umiałam wyrzucać. Myślałam, że wszystko zawsze się może przydać, mam za mało, takiego koloru bluzki jeszcze mam itp., itd...

Mój powrót do kraju z 32 kg walizką (nie licząc wcześniej wysłanych pudeł) uświadomił mi, że mój pokój z PRL-owską meblościanką i dwuskrzydłową szafą nie jest w stanie pomieścić takiej ilości rzeczy.  Udało mi się namówić rodziców na kosztowny remont i w końcu, ku mojej satysfakcji, w pokoju stanęła czteroskrzydłowa szafa zajmująca absolutnie całą ścianę. Oprócz niej w pokoju miałam tylko 3 regaliki na książki, łóżko i biurko-blat zajmujący całą drugą ścianę.

Możecie się zapewne domyślić, po pewnym czasie i tam zaczęło brakować miejsca. Jako studentka, zaczęłam gromadzić książki do nauki, sterty kserówek, segregatory i portfolia na zajęcia piętrzyły się zajmując coraz więcej miejsca, a w międzyczasie aktywnie prowadziłam zajęcia, więc z czasem zaczęły mnie przysypywać nie tylko ciuchy i nazbierane „popierdółki” ale i nie kończące papiery w myśl kawału o studentach (Jeden student podnosi kartkę papieru i pyta drugiego: „Co to?”, „Nie wiem” - odpowiada drugi, „ale skserujmy w razie czego”).

Po skończeniu studiów poznałam mojego obecnego męża i z czasem przeprowadziłam się do jego mieszkania.

Początkowo miałam ze sobą niewiele rzeczy, tylko przedmioty, które na co dzień były mi faktycznie potrzebne. Jednak z czasem zaczęłam przywozić wszystko, co zostawiłam za sobą u rodziców.
Niestety i tutaj zaczęło brakować miejsca. Wyrzucałam zbędne rzeczy, jednak na tyle niechętnie i w tak powolnym tempie, że znów groziło nam przysypanie książkami, ubraniami i bibelotami.
Atmosfera w domu stawała się nieprzyjemna, a nadmiar przedmiotów w każdym kącie powodował napięcia (kiedy jedna osoba ma dużo więcej przedmiotów niż druga, nie dość, że są one porozstawiane wszędzie, to nadal brakuje miejsca; dodatkowo, osobiście nie lubię bałaganu i przeładowania przestrzeni - robię się wtedy nerwowa :( ).

Nigdy nie uważałam, że idea minimalizmu jest dla mnie. Patrząc z perspektywy czasu, byłam maksymalistką w każdym calu, nigdy nienasycona obecnym posiadaniem. Chciałam mieć zawsze więcej i bardziej. Wymiana jednych pojemników do przechowywania na inne, tylko dlatego, że bardziej odpowiadała mi ich estetyka nie stanowiła problemu. Kto by się przecież przejmował wydanymi bez sensu pieniędzmi i nadprogramowym zestawem pojemników?
Mimo to, porozkładane po całym domu rzeczy zaczęły mi coraz bardziej przeszkadzać. Jeśli nie możesz kupić nowego kubła do mopa, bo nie masz w domu nawet skrawka miejsca by go przechować to chyba coś jest nie tak, prawda?

Moje początki były bardzo nieśmiałe. Najpierw po swojemu próbowałam pozbywać się ubrań, ale z dziesięciu starannie wyselekcjonowanych rzeczy, ostatecznie w koszu PCK lądowały może trzy. Uznałam, że potrzebna jest mi pomoc i zajrzałam na YouTube w poszukiwaniu inspiracji.
Tak właśnie trafiłam na minimalizm. Początki były bardzo trudne, jednak przysięgam, było warto :)

Jestem bardzo ciekawa, czy Wy jesteście minimalistami czy może dopiero się nad tym zastanawiacie? Jak wyglądała Wasza droga do minimalizmu?
Zapraszam do dyskusji :)